அப்சல் குரு : விடுதலைப் போர்களை நசுக்குவதில் பலியாகும் அப்பாவிகள்

கடந்த 2001-ஆம் ஆண்டு இந்திய நாடாளுமன்ற தாக்குதல் வழக்கின் குற்றவாளியான அப்சல் குரு தூக்கிலிடப்பட்டுள்ளான். கடந்த சனவரி 23-ஆம் தேதி இவனது தூக்குத் தண்டனையை நிறைவேற்றுமாறு உள்துறை அமைச்சகம் பரிந்துரைத்து இருந்தது. இந்நிலையில் இவனது கருணை மனுவை இந்திய அதிபர் பிரணாப் முகர்ச்சி புறந்தள்ளினார். இதனைத் தொடர்ந்து தில்லியில் உள்ள திகார் சிறையில் அப்சல் குரு நேற்று தூக்கிலிடப்பட்டுள்ளார். தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டதை, மத்திய உள்துறை செயலாளர் ஆர்.கே. சிங் உறுதிப்படுத்தினார். இந்த விவகாரத்தில், சட்டம் தனது கடமையைச் செய்துள்ளது என்றும் அவர் கூறினார். 

தீவிரவாதம் கொடுமையானது, அதிலும் மதத் தீவிரவாதங்கள் அதி பயங்கரமானது. ஆனால் தீவிரவாதிகளை நசுக்குகின்றேன் என்ற போர்வையில் அப்பாவிகளைப் பலியிடுகின்றனரோ என்ற சில சமயம் எண்ணச் செய்கின்றது.  மேம்போக்காகப் பார்த்தால் மாபெரும் இறையாண்மை உள்ள ஒரு தேசத்துக்குப் பங்கம் விளைவித்த ஒரு பெரும் தீவிரவாதியை கொன்று களைந்துவிட்டதாக நாம் பெரு மூச்சு விட்டுக் கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால், உண்மையில் இந்தியா என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றது என்பதைச் சற்று ஆழமாகக் கவனித்தால் வெறுமையே மிஞ்சுகின்றது. இந்தத் தேசத்தின் ஓட்டைகளை நிரப்ப அவ்வவ்ப்போது இவ்வாறான நபர்களைத் தூக்கிலிட்டு நமது ஓட்டைகளை வெற்றுக் கரங்களால் மூடிக் கொள்கின்றோம். 

கடந்த 2001-ம் ஆண்டுத் திசம்பர் 13, காலை 11.40 அளவில் பாராளமன்ற வளாகத்தில் காரில் நுழைந்தார்கள் ஐந்து பேர். அவர்கள் அங்குள்ள பாதுகாப்பு அதிகாரிகள் மீது கடும் துப்பாக்கிச் சூடு நிகழ்த்தினார்கள். இதில் எட்டுப் பாதுகாப்பு அதிகாரிகளும், ஒரு தோட்டக்காரரும் கொல்லப்பட்டனர். பாதுக்காப்பு படையினரின் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு அங்கு வந்த ஐந்து தீவிரவாதிகளும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர்.  

இதனைத் தொடர்ந்து யம்மு-கசுமீரில் உள்ள சிறி நகரில் வசித்து வந்த மொகம்மது அப்சல் குரு, அவனது உறவினன் சௌகத் உசேன் குரு, சௌகத்தின் மனைவி நவ்ஜோத் சந்து மற்றும் தில்லி பல்கலைக்கழகத்தின் அரபு துறையில் பணியாற்றிய விரிவுரையாளர் SAR கிலானி ஆகியோரை கைது செய்தனர் தில்லி காவல்துறையினர். 

இத்தனை ஆண்டுகால இழுபறி வழக்குகள் நடத்தப்பட்டுப் பல மர்மங்கள் விடுவிக்கப்படாமலேயே இரவோடு இரவாகத் தூக்கிலிடப்பட்டுள்ளான் அப்சல் குரு. அவனது உடலத்தைத் குடும்பத்தாருக்குக் கூட தராமல் திகார் சிறைக்குள்ளேயே புதைத்தும் விட்டனர். சாமான்யர்களான நமக்கு ஒரு வழியாக ஒரு பயங்கரவாதி ஒழிக்கப்பட்டு விட்டான் என்ற பிம்பத்தை ஏற்படுத்தி மீண்டும் இந்தியா அமைதி பூங்கா, இந்தியர்கள் அமைதி விரும்பிகள் என்ற எண்ணத்தை ஊடகத்தின் ஊடாகப் பூடகமாகப் பரப்பியுள்ளார்கள்.

இந்தியாவின் பெரும் கட்சிகளான காங்கிரசு, பிஜேபி, மார்க்சிய கம்யூனிசிட் எப்போதும் இல்லாத அளவில் ஒன்றுப்பட்டு இதனை வரவேற்று சட்டத்தின் ஆட்சி நிலைப்பெற்றுவிட்டதாகப் பெருமிதமடைந்து கொண்டர்கள். 

பாகிசுதான் மற்றும் இந்தியாவின் ஆக்கிரமிப்பில் இருந்து விடுதலை அடையப் போராடிய ஜம்மு காசுமிர் விடுதலை முன்னணியில் ஒரு கடைநிலை போராளியாகத் தமது வாலிப வயதில் இணைந்துக் கொண்டவன் அப்சல் குரு. மதம் சாராத ஒரு தேசியவாத விடுதலை இயக்கமாகவே இது இருந்தது என்பதைக் கசுமீரிய வரலாறை வாசிப்போர் உணர்வார்கள். இந்த இயக்கம் 1994-களில் பிளவடைந்து யாசின் மாலிக் தலைமையில் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிட்டு மிதவாத போராட்டங்களுக்குத் திரும்பியது அத்தகைய சூழலில் கசுமீரின் விடுதலை மீதும், அமைதியான வழியின் மீதும் நம்பிக்கைக் கொண்டு இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பிய இளைஞர்களின் ஒருவனே அப்சல் குரு என்பதை இங்குப் பதிவு செய்ய விரும்புகின்றேன்.  1994-களில் இந்திய அரசாங்கத்தின் மறுவாழ்வு கோரிக்கைகளை ஏற்றுச் சரணடைந்து இயல்பு வாழ்க்கைக்குத் திரும்பி குடும்பம் சகிதமாக வாழ்ந்து வந்த ஒரு மனிதன். மாபெரும் பாராளமன்றத் தாக்குதல்களுக்குக் காரணமான தீவிரவாதிகளுக்கு உதவி விட்டுக் குடும்பம் சகிதமாகக் கசுமீரில் வாழ எந்தவொரு சிந்திக்கும் மனிதரும் நினைப்பானா. 

இந்திய பாதுகாப்புத் துறையின் தோல்விகளையும், அரசியல் சதுரங்கங்களையும் மறைக்கக் கிடைத்த பலியாடு அப்சல் குரு. காவல்துறையின் குற்றப்பத்திரிக்கையில் கூட அப்சல் குரு குற்றம் சாட்டப்படவில்லை.  உச்ச நீதிமன்றமோ சந்தர்ப்ப சாட்சியங்களின் அடிப்படையில் அப்சல் குருவை குற்றவாளியாக்கியது. ஆனால் இன்னபிற குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களாஅன SAR கிலானி முதலியோர் விடுவிக்கப்பட்டார்கள். 

அப்சல் குருவை எடுத்த எடுப்பிலேயே அதி பயங்கரவாதியாகக் கூறப்பட்டுப் பாதுக்காப்பான சிறையில் அடைத்தனர், அவனது தரப்பு நியாயங்களை எடுத்துரைக்க வழக்கறிஞரைக் கூட ஏற்பாடு செய்யவில்லை அவர்கள். நீதிமன்றத்தால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட ஜூனியர் வக்கீல் ஒருமுறை கூட அப்சல் குருவை சிறையில் சென்று சந்தித்திருக்கவில்லை. எதிர் தரப்பின் சாட்சியங்களை ஒருமுறை கூட அப்சலுக்காக ஏற்பாடு செய்த ஜூனியர் வக்கீல் குறுக்குக் கேள்வி கேட்கவில்லை. 

காவல்துறை அப்சல் குருவை இந்த வழக்கில் தொடர்புடையதாகச் சந்தேகிக்க இருந்தமை அவனது செல்பேசியும், மடிக்கணனியும் தான் என்றனர். அவற்றில் இந்தியாவை அச்சுறுத்தும் அதிபயங்கர ஆதாரங்கள் எவையும் இருந்தனவா என்றால், அதுவும் இல்லை. 

Courtesy: The Hindu

பாராளுமன்ற தாக்குதல் வழக்கில் திட்டத்தின் பிரதம மூளை என்ற அடிப்படையில் மெளலானா மசூத் அசார்,காஜிபாபா மற்றும் தாரிக் அகமது என்ற 3 பாக்கிசுதானியர்கள் மீது குற்றம் சாட்டப்பட்டு குற்றக் குறிப்பாணை பதிவு செய்யப்பட்டது.  அத்தகைய பிரதம மூளையாக செயல்பட்டவர்கள் பிடிக்கப் படவில்லை.  கொலை நடவடிக்கையில் நிதர்சனமாக ஈடுபட்டவர்கள் இறந்து விட்டனர்.  இந்தக் காஜி பாபா என்ற தீவிரவாதி ஆகச்ட் 30, 2003-யில் பாதுக்காப்பு படையினரால் படுகொலை செய்யப்பட்டான் என்பது இங்கு நினைவு கொள்ளத் தக்கது. 

எனவே சதிச்செயலில் ஒரு பங்கு அப்சலுக்கு உண்டு என கருதப்படினும் அவருக்கு தலைமை தண்டனையான தூக்கு தண்டனை வழங்கப்படக் கூடாது. ஏனேனில் அவர் குறிப்பிட்ட தாக்குதலுக்கு மூளையாக செயல்படவும் இல்லை, தாக்குதலில் ஈடுபடவும் இல்லை.  அப்சலை தூக்கிலிடுவதன் மூலம் உண்மைக் குற்றவாளிகளை கண்டுபிடிக்கும் பொறுப்பு என்பதும், தீவிரவாதத்திற்கு உண்மை காரணம் என்னவென்று கண்டறியும் நடவடிக்கையும் புறந்தள்ளப்பட்டுவிடும். உண்மையான குற்றவாளிகள் நிம்மதியாகக் காணாமல் போய்விட்டார்கள், அவர்களோடு தொடர்பு பட்டு இருந்த இந்திய அதிகார வர்க்கத்தினரும் இப்போது பெருமூச்சு விடுகின்றார்கள். ஏனெனில் அப்சல் குருவின் மர்மங்கள் களையப்படாமலேயே அவனைத் தூக்கிலிட்டுள்ளார்கள். 

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை தூக்குத் தண்டனை என்பது அரிதினும் அரிதாகவே கொடுப்போம் என உச்ச நீதிமன்றம் கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர்க் கூறி இருந்தது. ஆனால் அந்த அரிது அப்பாவிகளுக்கு மட்டுந்தானா என்ற கேள்வியை இங்கு எழுப்ப விரும்புகின்றேன். 

ஏன் இதே தீவிரத்தை சீக்கிய காலிசிதான் தீவிரவாதியான தேவிந்தர் பால் சிங் புல்லாருக்கு கொடுக்கவில்லை. 1993-களில் கார் வெடிக்குண்டு நிகழ்த்தி 9 பேரையும், இளைஞர் காங்கிரஸின் முன்னாள் தலைவரும், தீவிரவாத எதிர்ப்புக் கூட்டணியின் இயக்குநருமாக விளங்கிய மணிந்தர்ஜித் சிங்க பிட்டாவையும் படுகொலை செய்தான். 

அவ்வாறே ராஜிவ் காந்தி கொலை வழக்கில் சிக்கிய முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளனுக்குக் கொடுக்கவில்லை. 

ஒரிசாவில் மதப்பணியாற்றிய கிரகம் சிடைன், அவரது இரு இளம் மகன்களையும் தீயிலிட்டு கொன்ற தாரா சிங் ஏன் இன்னமும் தூக்கிலிடப்படவில்லை. அவன் ஏற்கனவே அருள்தாசு என்ற கிறித்தவப் பாதிரியைக் கொன்றவன் என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. 

2008-யின் மாலேகான் குண்டுவெடிப்பு, 2007-யின் மீனா பள்ளிவாசல் குண்டு வெடிப்பு, 2007-யின் சம்ஜவ்தா எக்சுபிரசு தாக்குதல், 2007 அச்மீர் சூபி தர்க்கா குண்டு வெடிப்பில் சிக்கிய சுவாமி அசிமானந்தா என்ற சங்க பரிவாரத்தைச் சேர்ந்த இந்து தீவிரவாதிக்கு ஏன் தூக்குத் தண்டனை இன்னமும் வழங்கப்படவில்லை என்ற கேள்விகளும் நம் மத்தியில் எழுகின்றன.

இந்தியாவுடன் வலுக்கட்டாயமாக இணைக்கப்பட்டதை எதிர்த்து காசுமீர் மக்கள் அறுபதாண்டுகளாக போராடி வருகிறார்கள். ஆரம்பத்தில் இந்தப்போராட்டத்தில் மதம் இருக்கவில்லை, தேசிய இன உணர்வுதான் இருந்தது. காசுமீர் மக்களின் சுயநிர்ணய உரிமையை அங்கீகரிக்க மறுத்த இந்தியா, அரச பயங்கரவாதத்தின் மூலம் அந்தப் போராட்டத்தை இரும்புக்கரம் கொண்டு நசுக்கி வந்தது. முதலில் யம்மு காசுமீர் விடுதலை முன்னணி போன்ற மதச்சார்பற்ற இயக்கங்கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் முன்னிலை வகித்தன. பின்னர் இந்தியா, பாக்கிசுதான் இருநாட்டு ஆளும் வர்க்கங்களும் காசுமீர் பிரச்சினையை வைத்து தத்தமது நாட்டு மக்களிடம் தேசிய வெறியைக் கிளறிவிட்டு ஆதாயம் அடைந்து வருகின்றன என்பது மட்டுமே உண்மை. 

அதிகார வர்க்கத்தின் முன்னேற்பாடுகளில் நடைபெறும் மதம் சார்ந்த பாவ அரசியல் தெற்காசிய சமூகங்களைப் பீடித்துள்ளன. ஒவ்வொரு அதிகார வர்க்கத்தினரும் தமது அதிகார, அரசியல், பொருளாதார நலன்களுக்காக முடுக்கிவிடும் கலவர காவியங்களில் மற்றுமொரு அத்தியாயமே அப்சல் குரு. இந்து,முசுலிம் மதவாதிகளின் அரிப்பரசியலில் பலியாக்கப்பட்ட மற்றுமொரு பலியாடு அப்சல் குரு என்பதை ஒவ்வொரு இந்தியர்களின் மனசாட்சிக்கும் தெரிந்திருக்கும்.